CIJO

Author Archives: CIJO

zoom
Strand in Israël
Geen reacties

Winnaar essaywedstrijd: hoe ziet Israël eruit in het jaar 2048?

CIJO heeft afgelopen zomer een essaywedstrijd georganiseerd met als vraag: Hoe ziet Israël eruit in het jaar 2048? Een jury bestaande uit Els van Diggelen, Michel Krielaars en Leonard Ornstein heeft het essay van Ilias Ibrahim bekroond tot winnaar. Wij willen Ilias Ibrahim feliciteren en de jury van harte bedanken voor hun kundige oordeel.
Zie hier het winnende essay:

De nieuwe tempel

Daar zit je dan op Pesach 2048 kijkend naar de voor de derde keer opgebouwde tempel van koning Salomo. Ja heus, de Messias heeft bevrijd. Niet de lang verwachte mensenzoon waar de geschriften over spreken maar de internationale instituties die de vrijheid eindelijk hebben bewerkstelligd. Vandaag de dag is heel de wereld een gedemilitariseerde zone zonder machtswellusten wereldleiders, onderdrukte minderheden of al het andere oorlogsretoriek uit begin deze eeuw. Langzaam maar zeker kwam het besef dat de strijd tegen elkaar eigenlijk een strijd in jezelf is, een innerlijk gevecht van het individu. De afgelopen tien jaar is de lading van het woord antisemitisme dan ook erg veranderd, het staat tegenwoordig voor de naastenliefde die wordt geblokkeerd door blindheid en onwetendheid. Dat soort antisemitisme is bijna uitgeroeid over de volledige omtrek van de aarde.


Pesach dit jaar is een bijzondere, niet alleen omdat er Palestijnen aanwezig zijn. Maar, omdat het de honderdste verjaardag van resolutie 181 is – het bestaansrecht van Israël. Dit wordt gevierd door de voltallige mensheid. Omdat dit niet een prijs is louter voor Israël, maar voor de hele wereld. Etnische verbonden hebben de weg moeten ruimen voor een mondiale gemeenschap waar wederzijdse erkenning van culturen is. Grenzen kennen we niet meer. Soevereiniteit is niet meer voor een collectief maar voor het individu. Zo is ook de constante dreiging in het gebied weg. Jongeren kunnen in het huidige systeem weer een plek in de samenleving veroveren in plaats van een nederzetting. Ze hoeven noch oorlogen voor oude mannen uit te vechten noch hun leven te geven voor het zogenoemde verjaarde begrip “Vaderland”.


Hoe dit komt? Nee, niet zomaar natuurlijk. Er is vrede. Dit soort vrede is wel anders dan vroeger. Het is geen diplomatie waar mensenlevens in tijdelijke onhoudbare verdragen worden vastgelegd. Deze bleken na genoeg altijd ineffectief. Na de Tweede Wereldoorlog, bijvoorbeeld, werd er ook gesproken over vrede. Die variant van vrede heet overheersing. De ene partij heeft gewonnen van de andere dus er zijn geen gevechten meer om het desbetreffende thema – tot er zich een andere nieuwe oorlogsreden voordoet. Daarna is het mogelijk om de orde te herstellen en de brokstukken van wat ooit beschaving was weer te smeden tot een gebouw van vrijheid, tijdelijke vrijheid.


Maar deze eeuwige vrede is gebaseerd op het accepteren van verschil. Diversiteit is een beginsel zoals harmonisatie een vloek is, luidt de slagzin van het decennium. Men kwam tot die conclusie tijdens een reflecterende sabbatical jaar. In dat jaar was er een multilateraal verdrag gesloten om een jaar overal ter aarde de strijdbijl neer te leggen op zowel militair als huiselijk niveau. Niet van bovenaf opgelegd maar een trend die groot gemaakt was op de toen nog groeiende sociale mediakanalen. Na #metoo kwam #blacklivesmatter vervolgens kwam #voilenceout en later de grootste van alle, de meest historisch bepalende #letssabbat. Dit werd zo massaal geaccepteerd dat de democratische leiders van de 1e  wereld er geen andere keuze resten dan dat te doen. De publieke opinie veranderde. De media ging zijn werk doen. Mensen wisten voortaan wat er gebeurde. Het was een revolutiejaar! Twitter was de Bastille, de oorlogskardinalen waren Marie Antoinette en de mensen thuis waren de guillotine. Israël en haar buren waren koplopers in dit wereldwijde proces. Hier zijn de mensen, logischer wijs, klaar met oorlog. Zelfs de diepgewortelde chauvinistische gevoelens in Israël en haar omringende moest wijken voor het opkomende oorlogsaversie. Er waren te veel papa’s en mama’s verloren, te veel zonen en dochters.


De superioriteit van de Israëliërs in het gebied is onveranderd gebleven. De IDF is inactief nog steeds evident oppermachtig – zoals meermaals bewezen, de universiteiten zijn s ’werelds beste, de economie draait op volle toeren ondanks de omstandigheden en bovenal de democratie werkt. Alles zat tegen maar viel uiteindelijk mee. Al is dit alles in deze tijd irrelevant. Het kleine volk dat van de grote exodus, diaspora, tot aan de eeuwenlange onderdrukking, vervolging en massamoorden. Gevolgd door de opkomst van de zionistische verlangens tot stichting van de staat in ieder opzicht onuitwisbaar zijn gebleken. Juist dit volk heeft ervoor gekozen om als allereerste de haat te begraven en opnieuw geboren te worden in echte vrijheid, in echte shalom. Dit heeft geleid tot grote veranderingen in de politieke sfeer van het Midden-Oosten. Ja, de tempel is herbouwd. Is er iemand met een superslim idee geweest, nee. Heeft de diplomatie gewerkt, nee. Maar het simpele besef dat we een zijn in de verschillen heeft gezorgd dat de tempel van Salomo, een tempel voor iedereen is.

 

Ingezonden door Ilias Ibrahim

zoom
Geen reacties

De Abraham Akkoorden

Het kwam heel onverwachts. Israël en de Verenigde Arabische Emiraten hebben onder supervisie van de Verenigde Staten een bilateraal verdrag gesloten. Dit is zeer uitzonderlijk omdat Israël in het Midden-Oosten alleen met Jordanië en Egypte (matige) diplomatieke banden onderhoudt. De deal heet De Abraham akkoorden, naar de gemeenschappelijke aartsvader Abraham van de drie grote monotheïstische geloven. De deal wordt nu al vergeleken met de Oslo-akkoorden.

Achter de schermen waren er al langer gesprekken bezig tussen Israël en de VAE, onder meer over het reizen door zakenmensen en economische relaties. Deze banden zijn in principe aangehaald door een gemeenschappelijke vijand: Iran. Zowel de VAE, als Israël hebben een zeer slechte relatie met Iran en ze zochten elkaar op om hun positie te versterken. De aanwezigheid van de Verenigde Staten is dan ook geen toeval. Trump zoekt ook een mogelijkheid om Iran te raken, en vind die mogelijkheid in het verdrag. Een medewerker van het Witte Huis zei het volgende:

“Israel for the foreseeable future will be focused on building this relationship and pursuing all the advantages that can come from having this new relationship with this country, and we also breaks the ice for doing more normalizations and peace agreements with other regional players as well,”

Het verdrag maakt het mogelijk voor Israël en de Arabische emiraten om openlijk diplomatieke banden te behouden. Hierbij komt kijken dat er in de komende weken afspraken worden gemaakt over ambassades, handelsrelaties, economische relaties, immigratie, telecommunicatie, rechtstreekse vluchten, en nog veel meer. Hiervoor was het niet eens mogelijk om te bellen naar de VAE vanuit Israël en andersom, en Israëlische burgers werden de toegang geweigerd.

Het meest opvallende aan de deal was wel het feit dat Israël voorlopig de annexatieplannen voor de Westelijke Jordaanoever opzij zet. De annexatie van de Oever gaat dus vooralsnog niet door. Dit is waarschijnlijk besloten om de VAE zover te krijgen akkoord te gaan met de deal naast het feit dat het goed is voor de PR. De annexatie liep überhaupt al redelijk stuk door bureaucratische misstappen, internationale tegendruk en binnenlandse protesten. Het verdrag was een mogelijke “out” voor de Israëlische overheid.

Het verdrag wordt over het algemeen zeer positief ontvangen. Binnen de Arabische wereld wordt dit gezien als een onverwachte maar aangename wending. Vooral de Egyptische president Sisi reageerde positief. Ook buiten het Midden-Oosten wordt er aangenaam gereageerd op het verdrag. Het Nederlandse ministerie van Buitenlandse-Zaken was aangenaam verrast.

De Palestijnen hebben echter zich fel tegen deze deal verzet in de afgelopen 24 uur. Ze zien het verdrag namelijk als een mes in de rug van het Palestijnse volk. Ze voelen zich verraden door de VAE en de Arabische wereld in het algemeen.

Deze gevoelens van de Palestijnen zijn natuurlijk niet nieuw. Palestijnse President Abbas was onaangenaam verrast en noemde de deal: een belediging naar Jeruzalem, De Al Aqsa moskee en het Palestijnse volk. Een andere Palestijnse official zei het volgende over de deal:

“May you never experience the agony of having your country stolen; may you never feel the pain of living in captivity under occupation; may you never witness the demolition of your home or murder of your loved ones. May you never be sold out by your ‘friends.’”

Waarom juist nu en juist door deze personen de deal wordt gesloten heeft alles te maken met politiek en verkiezingen.

Benjamin Netanyahu, de premier van Israel, zit in het nauw. Elke dag wordt er flink gedemonstreerd tegen hemzelf en zijn regering en de situatie ziet er slecht uit voor de premier. In een poging om de aandacht af te wenden van de misstappen met het coronavirus en de corruptie door de overheid is er nu deze deal. Hij hoopt dat mensen weer in de premier gaan zien wat ze voorheen ook deden, een sterke leider voor Israël. Met het “uitstellen” van de annexatie hoopt Netanyahu ook wat woede af te wenden uit gematigde en linkse hoek maar slaagt ook hier vooralsnog niet in. Hij slaagt er wel in om de Israëlische kolonisten op zijn dak te krijgen, die zijn woest dat Netanyahu de annexatie zomaar uitstelt.

De politieke aard van de deal is samen te vatten het volgende statement van een Likud Partijcommissaris: “The Israeli and international left always said that it is impossible to bring peace with Arab nations without peace with the Palestinian people. That there is no other way except from withdrawing from the ’67 borders, clearing out the settlements, dividing Jerusalem and establishing a Palestinian state. This is the first time in History that Prime Minister Netanyahu broke the paradigm of ‘land for peace’ and brought ‘peace in exchange for peace.'”

De deal komt ook in een tijd van mogelijke verkiezingen. De staatsbegroting is nog steeds niet goedgekeurd en aangezien het jaar richting het einde gaat wordt er gespeculeerd over nieuwe verkiezingen mocht de begroting worden afgewezen. Hoe dan ook neemt binnenkort co-premier Benny Gantz het stokje over en heeft Netanyahu een stuk minder politieke slagkracht, de deal is dus even politiek als economisch.

Ook president Trump van de VS probeert met deze deal een politieke slag te slaan. Hij lost hiermee namelijk een van zijn beloftes (deels) in. Vrede en rust in het Midden-Oosten zal deze deal niet brengen maar het is natuurlijk wel politiek zeer goed te gebruiken. Daarnaast kan het een reactie zijn op de aanstelling van Kamala Harris door presidentskandidaat Biden. Trump tracht hiermee wat kiezers weg te halen bij Biden door de annexatie op te schuiven. Ook dit is mooi samen te vatten in een statement door een medewerker van Trump:

“The Trump administration asked that we temporarily postpone declaring [sovereignty over parts of the West Bank] in order to achieve the beginning of this historic peace agreement with the Emirates.”

In het kort is deze deal dus onverwachts maar zeer welkom.

Bronnen:

https://www.haaretz.com/israel-news/with-trump-s-help-israel-and-the-uae-reach-historic-deal- to-normalize-relations-1.9070687

https://www.haaretz.com/israel-news/.premium-plo-official-lashes-out-at-uae-for-selling-out- palestinians-in-israel-agreement-1.9071095

https://www.jpost.com/breaking-news/israel-and-uae-reach-historic-peace-deal-638524

https://www.jpost.com/arab-israeli-conflict/the-israel-uae-agreement-winners-and-losers-edition- 638632

https://www.jpost.com/middle-east/abu-dhabis-crown-prince-says-uae-israel-deal-will-halt- annexation-638546

https://www.haaretz.com/israel-news/.premium-netanyahu-gave-up-on-annexation-let-s-see-if- his-voters-give-him-up-1.9071696