CIJO

Winnaar essaywedstrijd: hoe ziet Israël eruit in het jaar 2048?

zoom
Strand in Israël
Geen reacties

Winnaar essaywedstrijd: hoe ziet Israël eruit in het jaar 2048?

CIJO heeft afgelopen zomer een essaywedstrijd georganiseerd met als vraag: Hoe ziet Israël eruit in het jaar 2048? Een jury bestaande uit Els van Diggelen, Michel Krielaars en Leonard Ornstein heeft het essay van Ilias Ibrahim bekroond tot winnaar. Wij willen Ilias Ibrahim feliciteren en de jury van harte bedanken voor hun kundige oordeel.
Zie hier het winnende essay:

De nieuwe tempel

Daar zit je dan op Pesach 2048 kijkend naar de voor de derde keer opgebouwde tempel van koning Salomo. Ja heus, de Messias heeft bevrijd. Niet de lang verwachte mensenzoon waar de geschriften over spreken maar de internationale instituties die de vrijheid eindelijk hebben bewerkstelligd. Vandaag de dag is heel de wereld een gedemilitariseerde zone zonder machtswellusten wereldleiders, onderdrukte minderheden of al het andere oorlogsretoriek uit begin deze eeuw. Langzaam maar zeker kwam het besef dat de strijd tegen elkaar eigenlijk een strijd in jezelf is, een innerlijk gevecht van het individu. De afgelopen tien jaar is de lading van het woord antisemitisme dan ook erg veranderd, het staat tegenwoordig voor de naastenliefde die wordt geblokkeerd door blindheid en onwetendheid. Dat soort antisemitisme is bijna uitgeroeid over de volledige omtrek van de aarde.


Pesach dit jaar is een bijzondere, niet alleen omdat er Palestijnen aanwezig zijn. Maar, omdat het de honderdste verjaardag van resolutie 181 is – het bestaansrecht van Israël. Dit wordt gevierd door de voltallige mensheid. Omdat dit niet een prijs is louter voor Israël, maar voor de hele wereld. Etnische verbonden hebben de weg moeten ruimen voor een mondiale gemeenschap waar wederzijdse erkenning van culturen is. Grenzen kennen we niet meer. Soevereiniteit is niet meer voor een collectief maar voor het individu. Zo is ook de constante dreiging in het gebied weg. Jongeren kunnen in het huidige systeem weer een plek in de samenleving veroveren in plaats van een nederzetting. Ze hoeven noch oorlogen voor oude mannen uit te vechten noch hun leven te geven voor het zogenoemde verjaarde begrip “Vaderland”.


Hoe dit komt? Nee, niet zomaar natuurlijk. Er is vrede. Dit soort vrede is wel anders dan vroeger. Het is geen diplomatie waar mensenlevens in tijdelijke onhoudbare verdragen worden vastgelegd. Deze bleken na genoeg altijd ineffectief. Na de Tweede Wereldoorlog, bijvoorbeeld, werd er ook gesproken over vrede. Die variant van vrede heet overheersing. De ene partij heeft gewonnen van de andere dus er zijn geen gevechten meer om het desbetreffende thema – tot er zich een andere nieuwe oorlogsreden voordoet. Daarna is het mogelijk om de orde te herstellen en de brokstukken van wat ooit beschaving was weer te smeden tot een gebouw van vrijheid, tijdelijke vrijheid.


Maar deze eeuwige vrede is gebaseerd op het accepteren van verschil. Diversiteit is een beginsel zoals harmonisatie een vloek is, luidt de slagzin van het decennium. Men kwam tot die conclusie tijdens een reflecterende sabbatical jaar. In dat jaar was er een multilateraal verdrag gesloten om een jaar overal ter aarde de strijdbijl neer te leggen op zowel militair als huiselijk niveau. Niet van bovenaf opgelegd maar een trend die groot gemaakt was op de toen nog groeiende sociale mediakanalen. Na #metoo kwam #blacklivesmatter vervolgens kwam #voilenceout en later de grootste van alle, de meest historisch bepalende #letssabbat. Dit werd zo massaal geaccepteerd dat de democratische leiders van de 1e  wereld er geen andere keuze resten dan dat te doen. De publieke opinie veranderde. De media ging zijn werk doen. Mensen wisten voortaan wat er gebeurde. Het was een revolutiejaar! Twitter was de Bastille, de oorlogskardinalen waren Marie Antoinette en de mensen thuis waren de guillotine. Israël en haar buren waren koplopers in dit wereldwijde proces. Hier zijn de mensen, logischer wijs, klaar met oorlog. Zelfs de diepgewortelde chauvinistische gevoelens in Israël en haar omringende moest wijken voor het opkomende oorlogsaversie. Er waren te veel papa’s en mama’s verloren, te veel zonen en dochters.


De superioriteit van de Israëliërs in het gebied is onveranderd gebleven. De IDF is inactief nog steeds evident oppermachtig – zoals meermaals bewezen, de universiteiten zijn s ’werelds beste, de economie draait op volle toeren ondanks de omstandigheden en bovenal de democratie werkt. Alles zat tegen maar viel uiteindelijk mee. Al is dit alles in deze tijd irrelevant. Het kleine volk dat van de grote exodus, diaspora, tot aan de eeuwenlange onderdrukking, vervolging en massamoorden. Gevolgd door de opkomst van de zionistische verlangens tot stichting van de staat in ieder opzicht onuitwisbaar zijn gebleken. Juist dit volk heeft ervoor gekozen om als allereerste de haat te begraven en opnieuw geboren te worden in echte vrijheid, in echte shalom. Dit heeft geleid tot grote veranderingen in de politieke sfeer van het Midden-Oosten. Ja, de tempel is herbouwd. Is er iemand met een superslim idee geweest, nee. Heeft de diplomatie gewerkt, nee. Maar het simpele besef dat we een zijn in de verschillen heeft gezorgd dat de tempel van Salomo, een tempel voor iedereen is.

 

Ingezonden door Ilias Ibrahim

Geef een reactie