CIJO

Met Hamas kunnen de Palestijnen een eigen staat vergeten

zoom
Palestijnse vlag
Geen reacties

Met Hamas kunnen de Palestijnen een eigen staat vergeten

Eén groot feest was het vorige week op de West Bank. De Algemene Vergadering van de Verenigde Naties had met een ruime meerderheid voor het voorstel van Abbas gestemd, waarmee de status van de Palestijnen werd opgewaardeerd.

Ik was zelf aanwezig in Bethlehem waar op het plein werd gedanst en vuurwerk werd afgestoken. Dol van vreugde vertelde een jonge Palestijn mij dat er nu eindelijk een Palestijnse staat zou komen, eindelijk zouden de Palestijnen vrij zijn. De volgende dag was echter een dag als iedere andere, de statusverhoging had geen enkele positieve invloed op het dagelijkse leven van de Palestijn. Integendeel.

De internationale druk om de tweestatenoplossing nu eindelijk uit te voeren nam na de statusverhoging toe. De Israëlische premier Netanyahu sloeg flink om zich heen. Met de verkiezingen voor zich kon hij zo’n Palestijns feestje natuurlijk niet gebruiken. Hij bestrafte de stap van de Palestijnen door een bouwvergunning voor 3000 woningen in bezet gebied af te geven.

Natuurlijk is het belangrijk om kritisch te zijn op Israël, om deze nieuwe illegale bouw in Oost-Jeruzalem af te keuren. Toch is het ook belangrijk om je te verplaatsen in Israël. Alleen dan zie je waarom er toch zo’n grote angst is voor een Palestijnse staat, in het bijzonder voor het vrijgeven van de West bank.

Vorig jaar heb ik een bezoek gebracht aan Zuid-Israël. Ik was geschokt hoe het plaatsje Sderot in de greep was van de continue angst voor raketten. Het is een angst die voor ons in Nederland ondenkbaar is. De angst dat ieder moment van de dag het alarm af kan gaan. Dat je bij alles wat je doet rekening houdt met het feit dat je bij het afgaan van het alarm slechts vijftien seconden hebt om te schuilen. Bij alle gebouwen zijn schuilkelders, zelfs de kinderspeeltuin is een grote bunker. Het is altijd wachten op die raket, het is niet de vraag of hij komt maar wanneer. De mensen in Zuid-Israël zijn eraan gewend. Het is het leven van iemand in Zuid-Israël, het is hun routine.

In Tel Aviv ligt het anders. Waar in Sderot het conflict echt leeft omdat de mensen er dagelijks mee te maken krijgen, lijkt het conflict aan Tel Aviv voorbij te gaan. De mensen op straat zijn niet bezig met het conflict en gevoelsmatig ligt de stad op een enorme afstand van de grens met Gaza. Een aantal weken geleden werd dat allemaal anders. Een langeafstandsraket van Hamas raakte voor het eerst Tel Aviv en ook Jeruzalem. De impact van die paar raketten op deze steden is groot. Israël werd geraakt in het hart. Ineens werden de burgers van Israël er weer aan herinnerd hoe klein en kwetsbaar hun land eigenlijk is.

De angst en onzekerheid is door de wapenstilstand niet weggenomen. Hamas krijgt de mogelijkheid om zich te herbewapenen. Het is slechts wachten tot het moment dat deze terroristische organisatie weer verder gaat met het uitvoeren van haar dodelijke agenda. Het eerste schip met langeafstandsraketten vanuit Iran richting Gaza, bleek een paar dagen na de wapenstilstand alweer onderweg.

De vraag is nu of de internationale gemeenschap van Israël kan vragen om de West Bank vrij te geven. Dat is immers wat er gebeurt als de Palestijnen hun eigen – in de VN besproken – staat krijgen. Toen Israël zich terugtrok uit Gaza, en alle nederzettingen ontmantelde, koos de bevolking massaal voor Hamas. Hoelang zal het duren voordat de burgers op de West Bank hetzelfde doen?

Vanaf Gaza is Tel Aviv slechts met langeafstandsraketten te bereiken. Voor een groot deel van het Israëlische electoraat is het glashelder: bij het vrijgeven van de West Bank is ieder stukje Tel Aviv te bereiken met Qassamraketten. Ik hoef niemand uit te leggen hoe verstrekkend de gevolgen daarvan zullen zijn.

De Palestijnen zullen met een waterdicht plan moeten komen om Israël te overtuigen. Volgens mij is dat onmogelijk met Hamas, een organisatie die gebaat is bij de haat tegen Israël, zowel financieel als ideologisch. Zonder erkenning van de staat Israël en het garanderen van de veiligheid van de Israëlische burgers, krijg je Israël namelijk nog in geen tien jaar aan de onderhandelingstafel.

Geef een reactie