CIJO

Author Archives: CIJO

zoom
Geen reacties

De Joden van de Arabische wereld

Het is 23 mei 2020, mijn verjaardag. Ik zit aan de koffietafel met mijn opa, moeder, oom, en neef. Zoals elk gesprek met een Joodse opa komt het verhaal altijd op twee dingen uit: de Oorlog of Israel, in dit geval was het Israel. Zoals vaak gebeurt als je het over Israël hebt kom je uit bij het conflict, maar dit keer zei mijn opa iets anders. Toen we het hadden over de Palestijnen zei het het volgende: “De Palestijnen zijn op zoveel manieren gelijk aan de Joden en de Israëli’s, dat ze eigenlijk alleen qua naam, geloof, en taal verschillen. Het zijn de Joden van de Arabische wereld.” 

De situatie van veel Palestijnen is tragisch, dat valt niet te ontkennen. Maar hoe komen ze in die situatie terecht, wie zijn daar de oorzaak van, is er überhaupt steun voor de Palestijnen?

Waarom noemde mijn opa ze de Joden van de Arabische wereld? Dat is simpel, ze zijn in de Arabische wereld nooit geaccepteerd, ze hebben nooit een eigen staat gehad, zelfs niet voordat Israël ontstond, en ze zijn in grote getalen achtergesteld. Waarom? Dat is niet duidelijk, net zoals antisemitisme niet in de ratio is gegrond. In dit opzicht is de vergelijking met Joden dus snel getrokken.

Allereerst bestaat er geen Palestijns volk op zich, het is een grote groep mensen die in de regio van het huidige Palestina, Israel, en Jordanië leeft. Onder die groep vallen Islamitische Arabieren, Christenen, Bedoeïenen, en zelfs Joden. Het idee dat er dus een natuurlijke rivaliteit bestaat tussen Palestina en Israël, uit geloofsoverwegingen, dat het twee volken zijn die tegen elkaar strijden, is gefabriceerd. Het is hetzelfde als je zou zeggen dat Nederland en België een soort natuurlijke rivaliteit van volkeren zouden hebben. 

De Palestijnen hebben in mijn ogen evenveel recht op een eigen staat als de Joden of Israeli’s dat hebben, het is ze nota bene beloofd door de Britten. Hoe komt het dan dat ze nog geen eigen staat hebben? Helaas heeft dat alles te maken met de functie die de Palestijnen bekleden binnen de Arabische wereld. Ze zijn jammer genoeg een politiek middel tegen Israël voor veel Arabische landen, een echte overtuiging dat de Palestijnen een eigen land toebehoort is ver te zoeken.

Om dit te illustreren neem ik een aantal momenten uit de geschiedenis. Allereerst is daar Jordanië. Na de oorlog in 1948 met Israël bezet Jordanië de Westelijke Jordaanoever, een stuk land dat aan de Palestijnen beloofd was, in die zin dus niets anders dan dat Israël stukken land bezette die aan de Palestijnen beloofd waren tijdens die oorlog. Jordanië heeft tot 1967 de tijd gehad om de Palestijnen een eigen land te geven, dat hebben ze niet gedaan. Het zogenaamde pro-Palestijnse Jordanië, dat een oorlog begon tegen Israël om een thuisland te waarborgen voor de Palestijnen, heeft geen paspoorten uitgegeven, geen burgerschap, heeft de Palestijnen slecht behandeld, en als klap op de vuurpijl de Palestijnen hun eigen land niet gegeven.

Daarnaast is er ook nog Egypte. Meerdere malen heeft Israël in ruil voor vrede de toen nog bezette Gazastrook aan Egypte aangeboden. Keer op keer is er geweigerd. De Egyptenaren wilde het gebied niet hebben, ze wilde zich niet bezighouden met de Palestijnen.

Naast de Arabische buurlanden is ook de Palestijnse leiding in mijn ogen niet bereid een eigen land te accepteren. Keer op keer is er land aangeboden in ruil voor vrede, keer op keer is er afgezegd. De reden is natuurlijk begrijpbaar. Iemand vergeleek het een keer erg treffend alsof je met een inbreker gaat onderhandelen als hij je inboedel aan het inladen is. Toch roep ik hierbij de Palestijnse autoriteit op om wel te onderhandelen, want bij elk voorstel wordt het aandeel Palestijns land minder. Ze begonnen in 1948 met de helft van het land en nu wordt hen nog maar minder dan 30% voorgesteld. Als ze in deze staat van non communicatie blijven zitten wordt er straks nog maar over een paar dorpjes onderhandeld.

Helaas is het zo dat de rijke Palestijnse cultuur helaas nu wordt overschaduwd door hun essentie als vluchteling. De Palestijnen zijn op dit moment vluchteling, en dat zullen ze over honderd jaar nog steeds zijn. Ze hebben namelijk politiek nut als vluchtelingen. Het is dan een volk zonder thuisland dat wordt onderdrukt door hun Joodse buren. Het is een underdog die de sympathie van de internationale politiek weet te winnen. Zodra ze hun eigen land krijgen valt dit weg en worden ze gewoon een land zoals elk ander land in de Arabische wereld en zal je zien dat de Arabische buurlanden opeens hun interesse in de Palestijnse kwestie verliezen.

Al met al is de situatie van de Palestijnen nog tragischer dan gedacht. Aan de ene kant hebben ze een Israël te verduren dat beetje bij beetje stukken land inlijft, en aan de andere kant hebben ze zogenaamde steun van hun leiding en de Arabische buurlanden, alleen zien die ze gewoon als een politiek middel. Misschien is het dan toch beter de Palestijnen te zien als de Joden van de Arabische wereld, begrijp elkaars leed en vraag ernaar in plaats van mee te vechten in een arbitraire conflict.

 

Geschreven door Yair Karman

zoom
Geen reacties

Corona-update Israël 3 juli 2020

Honderden nieuwe gevallen, digitale tracking, en een volledige lockdown op de Westelijke Jordaanoever, Israël zit diep in de tweede golf van het Coronavirus.

In de eerste instantie is deze uitbraak te vergelijken met de eerste golf: aantal besmettingen nemen toe, de overheid kondigt een lockdown aan, het virus neemt af. Echter, dit keer is het anders. Allereerst is de uitbraak niet vooral bij religieuze gemeenschappen te vinden, dit keer hebben de grote steden het zwaar te verduren. Vooral in Tel Aviv is er een uitbraak gaande nadat de horeca te snel was geopend en de 1,5 meter-regel slecht werd nageleefd. 

Daarnaast is er nu sprake van ingrijpen met zogenaamde “restricted zones”, kleine lockdown gebiedjes. Hier werd al gebruik van gemaakt bij de eerste uitbraak, maar in de tweede uitbraak kiest de Israëlische regering hiervoor om een grote algehele lockdown uit de weg te gaan.

Om het virus verder tegen te gaan verlengt de knesset gister de noodwet die de Shin Bet (binnenlandse veiligheidsdienst) de mogelijkheid geeft om mensen na te gaan en te tracken via hun online en mobiele data. Deze wet moet het voor het ministerie van volksgezondheid gemakkelijker maken om nieuwe gevallen van het coronavirus op te sporen en te isoleren. Deze tactiek leek de vorige keer zeker te helpen, al spreekt de oppositie in de Knesset hun zorgen uit over de wet omdat deze inbreuk zou maken op de privacy van de bevolking.

In het kader van goed nieuws

Israël is nu, net zoals Nederland en andere landen in de wereld, begonnen met het testen van antistoffen in het bloed van bekende Covid-19 patiënten. Het programma zal enkele weken duren en in totaal 75000 tests uitvoeren. Met de tests hoopt de Israëlische regering een beter beeld te krijgen van hoe de uitbraak is verlopen, waar deze de meeste impact heeft gehad, en of er antistoffen zijn aangemaakt bij de bevolking. Daarnaast zal het onderzoek enorm helpen met het ontwikkelen van een vaccin waar Israël nog steeds druk mee bezig is.

Ondanks de goede voornemens trekken labmedewerkers nu al aan de bel omdat ze bang zijn dat ze het verhoogde aantal routine tests die het programma met zich mee zal brengen niet aan zullen kunnen. Esther Admon, voorzitter van de labmedewerkers, zegt hier het volgende over:

The Health Ministry has chosen to ignore ongoing regular work in the system. The labs are close to the point where they won’t be able to receive and process additional routine tests

 

 

geschreven door: Yair Karman

zoom
Geen reacties

Corona-update Israël 19 juni 2020

Coronavirus in Israël

Het aantal patiënten met het coronavirus is na maanden van daling weer aan het stijgen in
Israël. Vooral in Tel Aviv is er een zogenaamde “hot spot”. Op scholen en in bars is een grote
stijging waargenomen waardoor deze ook tot nader order gesloten zijn. Volgens het Israëlische
ministerie van volksgezondheid zijn er op het moment ongeveer 20 duizend gevallen en rond de
driehonderd doden.

Minister president Netanyahu heeft zijn zorgen geuit over de stijging en verklaarde dat Israël
niet verder open zal gaan voordat de stijging is afgevlakt:

“There’s no doubt we’ll need to curb the disease, [infection rate] is going back up. We’re done with reopening the economy. There’sthe question of flights, but we’re not going to reopen more.” Aldus Netanyahu.

Naast de stijging van het aantal nieuwe patiënten in Israël, is er ook op de Westelijke
Jordaanoever en in de Gazastrook een stijging van het aantal gevallen en doden. De situatie in
de Palestijnse gebieden is extra kritiek, omdat de zorg van slechtere kwaliteit is en het
zorgsysteem al snel overbelast raakt. Daarnaast is binnen de Arabische gemeenschap in Israël
óók een aanzienlijke stijging waargenomen in de afgelopen 48 uur. Dit alles zorgt voor nog
hogere spanningen tussen Israël en de Palestijnse autoriteiten. Hierdoor komt het
annexatieplan van Netanyahu nog meer onder vuur te staan.

Toch is er ook licht aan de horizon. Israëli’s kunnen namelijk deze zomer hoogstwaarschijnlijk
naar Griekenland op vakantie. Netanyahu is van plan om het land vanaf augustus namelijk weer
beschikbaar te stellen als een vakantiebestemming, net als Cyprus. Als alles volgens plan gaat
is Israël eind augustus weer open voor toeristen uit meer landen die volgens Israël als veilig
worden beschouwd. Netanyahu werd aangespoord om het land verder open te stellen door de
reisbranche. Desondanks voert El Al, de Israëlische luchtvaartmaatschappij, weinig tot geen
vluchten meer uit tot 31 juli en is veel personeel met onbetaald verlof gestuurd.

zoom
Geen reacties

Uitleg omtrent de mogelijke annexatie in Israël

Wat wordt er precies bedoeld met annexatie?

Het annexeren van een gebied betekent dat een land een bepaald gebied claimt en beschouwd als eigen gebied. Het is dus in werkelijkheid het uitbreiden van het grondgebied van een land. Met de annexatie wordt in dit geval het inlijven van de nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever bij Israël bedoeld. Het is belangrijk om erbij te zeggen dat de annexatie alleen kan worden geaccepteerd als Netanyahu het vredesplan van president Trump aanneemt, wat betekent dat er een erkende Palestijnse staat zou komen.

Waarom besluit Netanyahu nu tot annexatie?

Hier zijn veel antwoorden op te geven maar de eerste die in de gedachte opkomt is dat het vredesplan van Trump een reden was. De plannen om de nederzettingen te annexeren waren er al veel langer, toch worden ze nu in werking gesteld. Dit komt door het vredesplan van Trump dat recent is gepresenteerd. Dit plan is zacht gezegd controversieel geweest, maar in het kort stelt het dat Israël de nederzettingen kan annexeren omdat deze als het ware al een deel zijn van Israël. De nederzettingen zijn bij lange na niet meer de tijdelijke containers van 20 jaar geleden, maar bestaan uit volwaardige huizen en dorpen waar duizenden mensen wonen en werken. Het vredesplan noemt volgens Netanyahu dus het beestje bij de naam, de nederzettingen hoorden praktisch gezien al geruime tijd bij Israël.

Het andere antwoord dat je kan geven is dat Netanyahu juist nu de annexatie nodig heeft. Er spelen namelijk twee zeer belangrijke politieke problemen voor de premier. Ten eerste het corruptieproces dat tegen hem loopt. Hij wordt verdacht van corruptie en omkoping in drie verschillende zaken en wil daarom het oog van de stemmer sturen naar zijn annexatieplan. De kiezer van Netanyahu stemt op hem door zijn imago als sterke leider voor Israël. Netanyahu kan dit sterke imago dus nog sterker maken als hij de nederzettingen annexeert wat voor veel mensen in Israël een goede zaak is.

Ten tweede speelt de politieke situatie tegenover Benny Gantz een rol. Gantz, nu vicepremier, is voor de afgelopen verkiezingen de gedoodverfde tegenstander van Netanyahu geweest. Gantz zou de eerste zijn in de afgelopen tien jaar die ook maar enige kans maakte tegen Netanyahu. De verkiezingen echter, waar er drie van zijn geweest, lieten blijken dat het land duidelijk nog geen beslissing had gemaakt wie premier moest worden. Gantz behaalde namelijk niet de gehoopte overwinning, en Netanyahu is nog nooit zo dichtbij de afgrond geweest. Beide mannen likken dus nu hun wonden en zijn hebben met een verbond een regering gevormd. Netanyahu probeert dus met de annexatie de zwevende kiezer tussen zijn rivaal en zichzelf voor zich te winnen.

Is er überhaupt internationale steun voor het plan?

In het kort, niet echt. Veel landen reageerden in de eerste instantie positief op het vredesplan maar kwamen daar later op terug. Een grote groep landen onder leiding van de EU en Jordanië zien het annexatieplan als een grove schending van het internationale recht en hebben de unilaterale acties van Israël sterk tegengesproken. De EU denkt zelfs na over mogelijke sancties tegen Israël, maar of deze werkelijkheid gaan worden is maar de vraag. Hiervoor zou unaniem vóór moeten worden gestemd.

Zelfs de VS, die het vredesplan hebben voorgesteld, komen nu terug op hun uitspraken. Vooral buitenlandadviseur Jared Kushner heeft zijn twijfels, al lijken die vooral bedoeld om de Arabische wereld tot kalmte te bedaren, want die zien dit plan als een grove schending van internationaal recht en zijn sterk tegen alle plannen tot uitbreiding van Israëlisch grondgebied. Hierover later meer.

Naast bronnen binnen de Amerikaanse regering spreekt ook Joe Biden, mogelijk democratisch presidentskandidaat, zich uit tegen het annexatieplan. Hij zei het volgende hierover:

“[t]here is a majority view among those who served in the last several Republican and Democratic administrations that annexation, if the Israeli government chooses to move forward with it, would be not just unwise, but a huge mistake.”

Is er steun in Israël?

Ja en nee. 28% zegt tegen een annexatie te zijn, 27% voor en complete annexatie, al dan niet met rechten voor Palestijnen, 15% is het eens met het annexatieplan van Netanyahu en 30% zegt nog niet te hebben besloten.

Het zijn juist die 30% die het verschil gaan maken, dit zijn de zwevende kiezers die Netanyahu voor zich probeert te winnen. Het annexatieplan is voor Netanyahu mogelijk meer een politiek spelletje dan een oprechte overtuiging dat de gebieden bij Israël horen.

Toch klinken er ook positieve geluiden. Veel mensen die in de nederzettingen wonen denken dat dit een goede stap is om vrede te creëren en denken dat het stichten van een Palestijnse staat hieraan zal bijdragen.

Toch is de kolonisten leider David Elhayani het niet eens met de plannen. Hij ziet het als een slecht uitgewerkt en gevaarlijk plan, een halfbakken werk. Hij vertelde Haaretz dat hij voor complete annexatie is, alles Israël, maar dan wel met volledige burgerrechten voor Palestijnen. Hij ziet dit als de veiligste en meest logische optie. Hij verwijst hierbij naar de Gazastrook die in 2005 aan de Palestijnen is overgedragen. Hij merkt hierbij op dat het vrijwel meteen fout ging en dat Hamas de macht greep. Sindsdien houdt Hamas Israël in zijn greep volgens Elhayani.

Wat opviel in het interview met Haaretz is dat Elhayani positief was tegenover de Palestijnen, hij ging vaak met ze om, zo zegt hij zelf. Hij heeft positief contact met veel Palestijnen en is geïnteresseerd in hun cultuur en levens. Hij zegt zelfs dat het Trump-plan in het nadeel is van de Palestijnen, Trump is namelijk volgens hem incompetent. Op de vraag of de Palestijnen het eens zouden zijn met een volledige annexatie zegt hij het volgende:

“Certainly. You can’t take people and not be responsible for them. I’m talking about 6,400 people in Area C [the part of the West Bank under full Israeli control]. After all, we can’t have Areas A and B – even though [the Palestinians] want it. They’re dying for it. Ask any Palestinian here what he wants. He’ll tell you he wants an Israeli identity card.”

Wat vinden de Palestijnen van dit plan?

Zacht gezegd zijn ze heel erg ongelukkig. Ze zien dit plan niet alleen als crimineel en onrechtmatig maar ook als de zoveelste radicale Westerse inmenging uit de hoek van de VS. President Abbas heeft zich vaak tegen dit plan uitgesproken en heeft gezegd dat hij niet zal deelnemen in vredesoverleg zolang dit plan op tafel ligt.

De Palestijnse president Abbas is bang dat dit plan zal zorgen voor onderdrukking van zijn bevolking. In meerdere interviews sprak hij zijn zorgen uit over checkpoints, gescheiden wegen, ongelijkheid voor de wet, en een politiestaat. Hij neemt dan ook meerdere malen het woord apartheid in de mond.

In een “nu of nooit” poging om de annexatieplannen tegen te gaan dreigt Abbas daarom het veiligheidsverdrag met Israël op te zeggen. Met dit verdrag probeerden beide landen de radicaal Islamitische bewegingen in de Palestijnse gebieden zoals Fatah en Hamas tegen te gaan. Hierdoor werden veel aanslagen in Israël voorkomen en zorgde Abbas ervoor dat hij de macht in handen hield. Met het opzeggen van het verdrag geeft Abbas die groeperingen eigenlijk vrij spel en neemt de kans op aanslagen in Israël sterk toe. Abbas motiveert Israël hiermee om niet over te gaan tot annexatie omdat hij anders er niet meer voor kan instaan dat er zo weinig aanslagen zijn. Hij zegt dus eigenlijk dat zodra er annexatie plaatsvindt er weer veel aanslagen zullen plaatsvinden.

Naast de Palestijnen is ook de rest van de Arabische wereld fel tegen het annexatieplan. Vooral in Jordanië kijken ze het plan met argusogen aan. Het plan zal namelijk naast de nederzettingen ook het grensgebied met de rivier de Jordaan innemen wat het aantal Israëlische soldaten en eenheden aan de grens drastisch zal verhogen. Jordanië ziet dus naast de humanitaire overwegingen een tactische overweging om het plan tegen te gaan.

De rest van de Arabische wereld is vanzelfsprekend ook tegen het plan, met vooral Libanon en Syrië en Iran die zich er fel tegen uiten. Opvallend genoeg blijft Saudi-Arabië ietwat stil. Dit heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat de relaties tussen Israël en Saudi-Arabië in het geheim aan het verbeteren zijn. Kortom, de situatie is onmogelijk complex. Er zijn zowel in Israël als in de rest van de wereld veel volgelingen van het plan, en de kritiek is enorm. Een ding is zeker, Israël koerst op annexatie af en alleen de tijd kan ons nu nog vertellen of dat daadwerkelijk gaat gebeuren.

RAMAT GAN, ISRAEL – SEPTEMBER 10: Israeli Prime Minster Benjamin Netanyahu speaks during his announcement on September 10, 2019 in Ramat Gan, Israel. Netanyahu pledges to annex Jordan Valley in Occupied West Bank if Re-Elected on SEPTEMBER 17th Israeli elections. (Photo by Amir Levy/Getty Images)

zoom
Geen reacties

Essaywedstrijd WIN €250,-

Essaywedstrijd 100 jaar Israël

Meld je aan via: https://forms.gle/RJ9EYVA4KbC3ABo88

Win de hoofdprijs van €250!

CIJO nodigt iedereen tussen de 18 en 30 jaar uit om deel te nemen aan onze essaywedstrijd. De
essaywedstrijd draait om de vraag: Hoe ziet Israël eruit in het jaar 2048?
Het is het jaar 2048. Israël bestaat 100 jaar. Hoe ziet het land eruit? Hoe ziet de maatschappij eruit?
Blijft de bevolkingssamenstelling hetzelfde? Zullen de grenzen verschuiven of hetzelfde blijven? Is er
vrede?

Om antwoord te krijgen op deze vragen nodigen wij jullie uit om deel te nemen aan onze
essaywedstrijd. Waar de essay over gaat mag jij zelf bepalen, zolang het essay uiteindelijk de vraag
‘Hoe ziet Israël eruit in het jaar 2048?’ beantwoordt.

Voor deze essaywedstrijd kondigen wij met trots het volgende jurypanel aan:

Els van Diggelen

Historica, journaliste en schrijfster.
Onder meer bekend van haar boeken: ‘We haten elkaar meer dan de Joden’ en ‘De
misleidingsindustrie’.

Michel Krielaars

Journalist, schrijver en chef Boeken bij NRC Handelsblad.
Onder meer bekend van zijn boek ‘Het brillertje van Tsjechov’, waarvoor hij de Bob
den Uylprijs onving in 2015.

Leonard Ornstein

Journalist en schrijver.
Onder meer bekend van zijn interview met (voormalige) wereldleiders zoals Vladimir
Poetin, Recep Tayyip Erdogan en Ehud Barak

De vakkundige jury zal gezamenlijk de winnaar van de essaywedstrijd bepalen. De winnende essay
zal door CIJO (en mogelijk ook door andere instanties) gepubliceerd worden. De winnaar zal
persoonlijk benaderd worden via e-mail.

De criteria voor het inleveren van een geldige essay zijn als volgt:
– De deelnemer is tussen de 18 en 30 jaar
– De ingeleverde essay beantwoordt de vraag: Hoe ziet Israël eruit in het jaar 2048?
– De ingeleverde essay bestaat uit 500-700 woorden
– Het essay is in het Nederlands geschreven
– Het essay wordt ingestuurd naar cijo@cijo.nl met als onderwerp ‘essaywedstrijd [naam
deelnemer]’
– Het essay wordt uiterlijk op 31 juli 2020 ingeleverd

Voor verdere vragen kan je terecht bij cijo@cijo.nl

zoom
Geen reacties

7 Documentaire tips van CIJO

De afgelopen dagen hebben wij via onze sociale media documentaire tips gegeven. Hieronder staan alle documentaires die voorbij zijn gekomen. Veel kijkplezier!

Lauren! – Tel Aviv (Seizoen 5 Afl. 5)

Je zou niet verwachten dat the Gay Capital of the world uitgerekend in het Midden Oosten ligt, een gebied waar doorgaans niet positief gereageerd wordt op homoseksualiteit. Toch is Tel Aviv een walhalla voor de LGBT community er is zelfs een heuse dragqueen school. Natuurlijk gaat Lauren daar naar toe en op onderzoek uit wat deze stad nou zo bruisend en aantrekkelijk maakt voor de gay-scene. Hoe zou het trouwens zijn om zelf in drag de straat op te gaan?

https://www.npostart.nl/lauren/18-01-2016/AT_2050911

 

De Kanarie in de Kolenmijn

Door de vele intimidaties en incidenten voelen Joden zich steeds minder veilig in Europa. Velen van hen willen migreren. Hanneke Groenteman reist naar grote Europese steden in Nederland, Engeland en Frankrijk om dit te onderzoeken.

https://www.npostart.nl/de-kanarie-in-de-kolenmijn/VPWON_1266985

 

Staat van paraatheid volgens Israël

Waarom kijkt de Belgische minister van veiligheid, Jan Jambon, in Tel Aviv naar city tanks? Recente zelfmoordaanslagen in Parijs, Brussel, Nice en Berlijn hebben de aandacht voor burgerveiligheid in Europa sterk vergroot. Steeds vaker verwijzen politici, veiligheidsexperts en media naar Israël als het voorbeeld van goed georganiseerde burgerveiligheid. Sommigen spreken zelfs over de ‘Israëlisering van Europa’. Maar wat is dat Israëlische veiligheidsmodel precies? Is het toepasbaar op Europa en welk wereldbeeld importeert ons continent daarmee?

https://www.vpro.nl/programmas/tegenlicht/kijk/afleveringen/2016-2017/staat-van-paraatheid.html

 

Mijn Jodenbuurt

Filemon gaat in zijn eigen buurt, de Amsterdamse Rivierenbuurt, op onderzoek uit. Hij vraagt zich af hoe het gesteld is met de verdraagzaamheid in de wijk waar, van oudsher, veel Joodse mensen wonen.

https://www.npostart.nl/mijn-jodenbuurt/POMS_S_BNN_3833518

 

Jeroen bij de chassidische joden van Antwerpen

In Antwerpen wonen ongeveer 20.000 joden, onder wie 5.000 chassidim, doorgaans in het zwart gekleed en met keppeltje en pijpenkrullen. Ze houden zich aan de kasjroet, het geheel van spijswetten dat bepaalt wat ze wel en niet mogen eten. Meus krijgt de uitzonderlijke kans om bij de familie Hoffman, traiteurs en restauranthouders, meer te weten te komen over hun bijzondere eetgewoontes en wat het voor hen betekent om jood te zijn.

https://www.vpro.nl/speel~VPWON_1316173~jeroen-bij-de-chassidische-joden-van-antwerpen-goed-volk~.html

 

Danny in Arabistan – Gaza: Arm & Rijk (Seizoen 6 Afl. 4)

Danny Ghosen ontdekt dat veel mensen, nog meer dan eerst, totaal geen toekomst meer zien. Vooral jongeren. Hij ontdekt ook hoe inventief sommigen zijn. Om er weg te gaan of om er toch, bijvoorbeeld door internet, geld te verdienen. En dan is er een rijke elite, met mooie huizen, auto’s en paardrijwedstrijden. Zij verdienen nog steeds goed geld, terwijl anderen een eind aan hun leven willen maken uit pure wanhoop. Zij kunnen niet meer op tegen de ijzeren greep van de regering, Hamas.

https://www.npostart.nl/danny-in-arabistan/31-01-2019/VPWON_1295307

 

Vaarwel Nederland: Israël (Seizoen 1 Afl. 1)

Veel joodse overlevenden van de Holocaust kunnen na de bevrijding moeilijk het gewone leven weer oppakken. Familieleden zijn vermoord, huizen geplunderd en daarom voelen ze zich niet langer thuis in Nederland. Om het verdriet en de leegte van de oorlog achter zich te laten, verlangen ze naar een eigen land, dat ze hopen te vinden in Palestina, het latere Israël. Deze Nederlanders vertellen met welk motief zij zijn vertrokken. Hoe was het om te pionieren in een nieuw land? En hoe kijken ze, 70 jaar later, terug op hun emigratie naar het beloofde land?

https://www.npostart.nl/vaarwel-nederland/POW_03741963

zoom
Geen reacties

Akkoord over nationale noodregering in Israël en ophef over Yuli Edelstein

Israël is de enige democratische rechtsstaat in het Midden-Oosten. Maar functioneert de democratische rechtsstaat wel naar behoren?

Op 18 maart besloot Yuli Edelstein, als toenmalige voorzitter, tot een tijdelijke schorsing van de Knesset – het Israëlische parlement. Zo blokkeerde Edelstein het instellen van nieuwe commissies én zo zou geen opvolger voor Edelstein gekozen kunnen worden. Edelstein verdedigde zich fel tegen critici, die zijn keuzes afschilderden als ondemocratisch. Zo beweerde hij dat zijn actie hoogstnoodzakelijk was vanwege de crisis rondom het Coronavirus en de alsmaar voortdurende impasse in de coalitievorming. Toch werd Edelstein door bemoeienis van het Hooggerechtshof gedwongen de Knesset te heropenen en zelfs een nieuwe stemming voor een voorzitter te organiseren. Hierop besloot Edelstein ontslag te nemen.

Het controversiële besluit van het Hooggerechtshof wordt door voorstanders gezien als een redding van de democratische rechtsstaat. Edelstein werd namelijk verweten het democratische proces te frustreren door de Knesset te schorsen, om zo zijn eigen positie als Knesset-voorzitter te beschermen. Bovendien volgde Edelstein het bevel van het Hooggerechtshof niet op. Hiermee gaf Edelstein geen gehoor aan de rechtsprekende macht. Daarmee werd gezegd dat Edelstein de wetgevende macht boven de rechtsprekende macht plaatste en zo de trias politica, de balans tussen de drie staatsmachten, in gevaar bracht. Bovendien was een meerderheid van de Knesset vóór het organiseren van de verkiezing van een nieuwe Knesset-voorzitter.

Aan de andere kant zorgde het besluit voor de nodige kritiek. Zo wordt beargumenteerd dat de democratische rechtsstaat juist is bedreigd door het Hooggerechtshof. Een belangrijk onderdeel van de trias politica is een scheiding van de machten: de wetgevende, uitvoerende en rechtsprekende macht houden elkaar in evenwicht, zijn van elkaar afhankelijk en horen zich niet te veel met elkaar te bemoeien. Het besluit van het Hooggerechtshof is bij uitstek een bemoeienis met de Knesset. In dat geval kan Edelstein juist als een verdediger van de democratische rechtsstaat worden gezien. Bovendien zit Israël midden in een politieke- én gezondheidscrisis. Door bij uitstek nu een nieuwe verkiezing voor een Knesset-voorzitter af te dwingen, werd het Hooggerechtshof beschuldigd de crisis te versterken. Edelstein, zo wordt beweerd, wilde stabiliteit creëren in onzekere omstandigheden. Zo zou zijn doel juist zijn geweest zo snel mogelijk een nieuwe regering te kunnen vormen.

Dat brengt ons bij het laatste punt en de rode draad in alle gebeurtenissen: het functioneren van de Israëlische democratie. Na drie verkiezingen in minder dan een jaar tijd, is er nog steeds geen nieuwe regering gevormd. Afgelopen weken leek het erop dat er een cruciale doorbraak zou plaatsvinden. Dit liep echter voor de zoveelste keer uit op een anticlimax. De deadline voor het vormen van een nieuwe regering op 15 april was wederom niet gehaald. Gantz, de nieuwe Knesset-voorzitter en beoogd coalitiepartner van Netanyahu, krijgt geen verlenging van President Rivlin voor de coalitievorming. Dit betekent dat iedereen in het Israëlische parlement drie weken de mogelijkheid krijgt een regering te vormen.

De meeste analisten hadden verwacht dat dit zou falen, maar het is Gantz en Netanyahu toch gelukt een regering te vormen. De partijen hebben naar eigen zeggen een akkoord gesloten om de Coronacrisus te beteugelen. De Likud-partij van Netanyahu en Blauw en Wit van Benny Gantz zijn bijna even groot, maar geen van beiden zijn in staat om met hulp van kleinere partijen een coalitie te vormen.

 

Volgens Israëlische media zullen de twee beurtelings het premierschap op zich nemen. Netanyahu zou eerst aan de beurt zijn, na anderhalf jaar lost Gantz hem af. Weer anderhalf jaar later zouden er dan nieuwe verkiezingen moeten komen.

 

Hopelijk is dit het einde van de patstelling in Israël die meer dan een jaar duurde en is deze regering in staat de Corona-crisis te beteugelen.

  • Arthur
zoom
Geen reacties

Antisemitisme bij carnaval

 

 

Marcherende nazi soldaten, mannen, vrouwen en kinderen verkleed als slachtoffers uit de Holocaust, en carnaval. 24 februari besloot Asociación Cultural El Chaparral wonderlijk genoeg deze elementen te combineren in Campo de Criptana.

Carnavals hebben in Spanje vaak een thema. Asociación Cultural El Chaparral besloot te kiezen voor de Holocaust als thema. Het idee was om een eerbetoon te brengen aan de slachtoffers van de Holocuast en om de Holocaust sterk te veroordelen. De Holocaust is sowieso al een gewaagd thema voor carnaval en lijkt moeilijk te rijmen met het feestelijke, humoristische en laagdrempelige karakter van carnaval. Bovendien wordt tijdens carnaval vaak de spot met iets gedreven, en dat kan al helemaal niet de bedoeling zijn met dit thema.

Het is dan ook niet verbazingwekkend dat het vermeende doel van Asociación Cultural El Chaparral, herdenking van en respect voor de slachtoffers van de Holocaust, niet is gelukt. Het is wel verbazingwekkend dat de gemeenteraad goedkeuring heeft verleend aan een dergelijk thema. Een plechtige herdenking gaat niet samen met het inherent satirische karakter van carnaval en het is onbegrijpelijk dat de gemeente dacht dat een combinatie mogelijk was.

De parade bevatte walgelijke elementen. Naast SS’ers met machinegeweren en mannen, vrouwen en kinderen met davidsterren en gestreepte pyjama’s, was er een kar met schoorstenen uit Auschwitz, een Duitse tank, een vrouw met hakenkruizen, liepen er Joodse slachtoffers met schotwonden in hun hart en gestold bloed, en kwamen tot slot de poorten van Auschwitz langs met de beruchte tekst ‘Arbeit macht Frei’. Nog schokkender dan alle uitingen van antisemitisme, is het gebrek aan veroordeling ervan door het publiek. De mensen eromheen reageerden alsof ze niet wisten wat er gebeurde en alsof het normaal was wat er gebeurde. Niemand scheen moeite te hebben met een dergelijke parade.

Wisten de aanwezigen, waaronder kinderen, van de Holocaust? Zo nee, dan was een feestelijk carnaval niet de juiste manier om hen hiermee kennis te laten maken. Zo ja, waarom veroordeelde dan niemand de parade? Door elementen uit de grootste humanitaire ramp uit de geschiedenis te gebruiken voor een dergelijk feest, zonder ook maar een moment van respect, herdenking of veroordeling, is de Holocaust gebagatelliseerd, genormaliseerd en geridiculiseerd. Er is de spot gedreven met zes miljoen vermoorde Joodse mensen en dit is antisemitisch ongeacht de intenties. 75 jaar later is er nog steeds niet overal respect voor, veroordeling van en begrip voor de Holocaust en haar slachtoffers.

zoom
Fact Finding Mission 2018-2019
Reacties uitgeschakeld voor Jaarlijkse CIJO Fact Finding Mission groot succes

Jaarlijkse CIJO Fact Finding Mission groot succes

CIJO kijkt terug op een succesvolle Fact Finding Mission. Tussen 28 december en 2 januari heeft een groep van 22 personen deelgenomen aan onze jaarlijkse reis naar Israël en de Palestijnse gebieden. Het doel van deze jaarlijkse studiereis is een goed beeld te geven van Israël, de Westelijke Jordaanoever, de grensconflicten met Gaza en de situatie aan de grens met Syrië en Libanon.

Lees verder

zoom
Reacties uitgeschakeld voor CIJO Fact Finding Mission 2018-2019: meld je aan!

CIJO Fact Finding Mission 2018-2019: meld je aan!

Ben jij student met interesse voor Israël en het Midden-Oosten en heb je altijd al met eigen ogen willen zien en ervaren hoe het daar werkelijk is? Dit is je kans. CIJO gaat van 27 december 2018 tot en met 2 januari 2019 op Fact Finding Mission. Meld je nu aan!

Tijdens deze reis kom je in één week tijd alles te weten over Israël, de Westelijke Jordaanoever, de grensconflicten met Gaza en de situatie aan de grens met Syrië en Libanon. Je ontmoet Israëlische en Palestijnse politici, experts en opinieleiders, maar ook normale burgers die vertellen over hun ervaringen en positie in het Arabisch-Israëlisch conflict. Deze Youtube-reportage geeft een goede sfeerimpressie van de Fact Finding Mission in 2012.

Deelname staat open voor studenten en leden van politieke jongerenorganisaties en kan tot 26 oktober via het onderstaande formulier. Er is een maximum aan het aantal deelnemers aan deze reis. Uit de aanmeldingen zal een selectie plaatsvinden, wees er dus snel bij. De eigen bijdrage bedraagt €500.