CIJO

Monthly Archives: juli 2020

zoom
Geen reacties

Netanyahu heeft het heet onder de voeten

De premier van Israël, Benjamin Netanyahu, heeft het heet onder de voeten. De kritiek tegenover hem groeit sterk en waar deze voorheen vooral uit linkse en gematigde hoek kwam, is er nu ook een tegengeluid te horen vanuit de rechtse achterban van de premier.

De kritiek wordt aangewakkerd door een aantal zaken: de moeizame regeringsvorming begin dit jaar, de aanpak van de annexatie, en nu ook de bestrijding van het coronavirus.

Vorige week zaterdag was er een massaal protest in Tel Aviv waar duizenden mensen demonstreerden tegen de premier en zijn beleid. De demonstraties lopen ver uiteen in opmaak van mensen en hun beweegredenen om erbij te zijn. Velen demonstreren tegen de lakse houding van de regering tegenover het coronavirus en vinden dat er sneller had moeten worden ingegrepen.

De grootste groep echter, is fel tegen het compensatiebeleid van de regering. De beloofde steunmaatregelen bleven uit en veel mensen zitten al maanden zonder werk en zonder financiële steun van de overheid.

Zelfs in Jeruzalem gingen veel mensen de straat op om te protesteren tegen de regering van Netanyahu in het grootste protest sinds 2011. Ook op honderden verkeerskruisingen in het land waren protesten tegen de regering. De kreet van de protesterenden is duidelijk: de corruptie van de regering staat in de weg van een goed beleid tegen het virus en van duidelijke steunmaatregelen.

De organisatoren van het kruising-protest zeiden het volgende:

A straight line runs between government corruption and the failure to address the coronavirus crisis. When the prime minister is busy with hiring lawyers, tax breaks for his family and escaping the law, he has no leisure or interest in the citizens of the state. The State of Israel cannot emerge from the crisis it entered into when it is headed by a bad manager who is busy with his criminal affairs.

Netanyahu zit in een benarde situatie, letterlijk en figuurlijk. Terwijl protesterende mensen zijn ambtswoning in Jeruzalem belagen doet hij z’n best om aandacht af te leiden van het coronabeleid door een belofte te doen van geld. Tegenstanders zijn daar echter klaar mee: het virus gaat niet weg door er geld tegenaan te smijten, klinkt de leus.

De andere tactiek om aandacht af te wenden van het coronavirus was de annexatie, maar dat blijkt nu een tegenovergesteld effect te hebben gehad. Vanuit de rechtse aanhang van Netanyahu klinkt het geluid voor een sterkere annexatie, nu de datum van 1 juli vooral een farce bleek. Het vertrouwen in de premier krijgt rake klappen.

Als laatste redmiddel gebruikt Netanyahu nu de “Trump tactiek” om protestanten aan te pakken. Netanyahu noemt de protestanten anarchisten die van de situatie gebruik maken om hun eigen wil door te drukken. Hij probeert net als de Amerikaanse president in te spelen op het sentiment van zijn achterban. De premier probeert een landelijke kloof te creëren tussen de gematigde middenklasse en de linkse inwoner van het land. Hij probeert hiermee een groot deel van zijn kiezers te redden van Benny Gantz, die in de wandelgangen zijn aanhang probeert te vergroten.

Al met al zijn mensen boos, de achterban vindt de annexatie maar een slap verhaal, links Israël ziet een dictator in de premier, en de middenklasse heeft geen brood meer op de plank. Netanyahu noemt de protesterenden anarchistisch, maar die term is misschien toepasselijker voor de reddingsactie van zijn eigen premierschap.

zoom
Geen reacties

Tweede coronagolf in Israël is een feit

Israël en de Palestijnse gebieden zitten midden in een tweede uitbraak van het Coronavirus. Binnen deze nieuwe golf komen er dagelijks meer dan 1000 gevallen bij en er zijn sinds het begin van het virus al helaas 427 mensen bezweken aan de gevolgen ervan, hiervan waren er 42 in de Palestijnse gebieden.

Verregaande maatregelen worden nu genomen door de Israëlische regering. Ondermeer sportscholen en restaurants worden gesloten. Daarnaast geldt er ook een maximaal aantal personen dat mag samenkomen, in dit geval tien. In de buitenlucht wordt een maximum van twintig man gehanteerd, overigens gelden deze maatregelen niet voor werkplekken.

Naast deze maatregelen worden openbare voorzieningen zoals winkelcentra, dierentuinen, kappers, schoonheidssalons, toeristische attracties, én, zeer desastreus voor Israeli’s, stranden gesloten.

In deze zin lijkt de aanpak van het coronavirus in Israël op dit moment sterk op de intelligente lockdown die we in Nederland hebben en hadden. Er is echter een groot verschil: Israëli’s en Palestijnen hoeven onderling buiten geen afstand te houden door de verplichting van mondmaskers. Daarnaast worden scholen vooralsnog niet gesloten.

UPDATE: Stranden, restaurants en zwembaden blijven toch open.

“The decision not to close public pools and beaches is right and justified,” said MK Yifat Shasha-Biton, who heads the coronavirus committee. “The beaches and swimming pools are vital.”

 

 

zoom
Geen reacties

De Joden van de Arabische wereld

Het is 23 mei 2020, mijn verjaardag. Ik zit aan de koffietafel met mijn opa, moeder, oom, en neef. Zoals elk gesprek met een Joodse opa komt het verhaal altijd op twee dingen uit: de Oorlog of Israel, in dit geval was het Israel. Zoals vaak gebeurt als je het over Israël hebt kom je uit bij het conflict, maar dit keer zei mijn opa iets anders. Toen we het hadden over de Palestijnen zei het het volgende: “De Palestijnen zijn op zoveel manieren gelijk aan de Joden en de Israëli’s, dat ze eigenlijk alleen qua naam, geloof, en taal verschillen. Het zijn de Joden van de Arabische wereld.” 

De situatie van veel Palestijnen is tragisch, dat valt niet te ontkennen. Maar hoe komen ze in die situatie terecht, wie zijn daar de oorzaak van, is er überhaupt steun voor de Palestijnen?

Waarom noemde mijn opa ze de Joden van de Arabische wereld? Dat is simpel, ze zijn in de Arabische wereld nooit geaccepteerd, ze hebben nooit een eigen staat gehad, zelfs niet voordat Israël ontstond, en ze zijn in grote getalen achtergesteld. Waarom? Dat is niet duidelijk, net zoals antisemitisme niet in de ratio is gegrond. In dit opzicht is de vergelijking met Joden dus snel getrokken.

Allereerst bestaat er geen Palestijns volk op zich, het is een grote groep mensen die in de regio van het huidige Palestina, Israel, en Jordanië leeft. Onder die groep vallen Islamitische Arabieren, Christenen, Bedoeïenen, en zelfs Joden. Het idee dat er dus een natuurlijke rivaliteit bestaat tussen Palestina en Israël, uit geloofsoverwegingen, dat het twee volken zijn die tegen elkaar strijden, is gefabriceerd. Het is hetzelfde als je zou zeggen dat Nederland en België een soort natuurlijke rivaliteit van volkeren zouden hebben. 

De Palestijnen hebben in mijn ogen evenveel recht op een eigen staat als de Joden of Israeli’s dat hebben, het is ze nota bene beloofd door de Britten. Hoe komt het dan dat ze nog geen eigen staat hebben? Helaas heeft dat alles te maken met de functie die de Palestijnen bekleden binnen de Arabische wereld. Ze zijn jammer genoeg een politiek middel tegen Israël voor veel Arabische landen, een echte overtuiging dat de Palestijnen een eigen land toebehoort is ver te zoeken.

Om dit te illustreren neem ik een aantal momenten uit de geschiedenis. Allereerst is daar Jordanië. Na de oorlog in 1948 met Israël bezet Jordanië de Westelijke Jordaanoever, een stuk land dat aan de Palestijnen beloofd was, in die zin dus niets anders dan dat Israël stukken land bezette die aan de Palestijnen beloofd waren tijdens die oorlog. Jordanië heeft tot 1967 de tijd gehad om de Palestijnen een eigen land te geven, dat hebben ze niet gedaan. Het zogenaamde pro-Palestijnse Jordanië, dat een oorlog begon tegen Israël om een thuisland te waarborgen voor de Palestijnen, heeft geen paspoorten uitgegeven, geen burgerschap, heeft de Palestijnen slecht behandeld, en als klap op de vuurpijl de Palestijnen hun eigen land niet gegeven.

Daarnaast is er ook nog Egypte. Meerdere malen heeft Israël in ruil voor vrede de toen nog bezette Gazastrook aan Egypte aangeboden. Keer op keer is er geweigerd. De Egyptenaren wilde het gebied niet hebben, ze wilde zich niet bezighouden met de Palestijnen.

Naast de Arabische buurlanden is ook de Palestijnse leiding in mijn ogen niet bereid een eigen land te accepteren. Keer op keer is er land aangeboden in ruil voor vrede, keer op keer is er afgezegd. De reden is natuurlijk begrijpbaar. Iemand vergeleek het een keer erg treffend alsof je met een inbreker gaat onderhandelen als hij je inboedel aan het inladen is. Toch roep ik hierbij de Palestijnse autoriteit op om wel te onderhandelen, want bij elk voorstel wordt het aandeel Palestijns land minder. Ze begonnen in 1948 met de helft van het land en nu wordt hen nog maar minder dan 30% voorgesteld. Als ze in deze staat van non communicatie blijven zitten wordt er straks nog maar over een paar dorpjes onderhandeld.

Helaas is het zo dat de rijke Palestijnse cultuur helaas nu wordt overschaduwd door hun essentie als vluchteling. De Palestijnen zijn op dit moment vluchteling, en dat zullen ze over honderd jaar nog steeds zijn. Ze hebben namelijk politiek nut als vluchtelingen. Het is dan een volk zonder thuisland dat wordt onderdrukt door hun Joodse buren. Het is een underdog die de sympathie van de internationale politiek weet te winnen. Zodra ze hun eigen land krijgen valt dit weg en worden ze gewoon een land zoals elk ander land in de Arabische wereld en zal je zien dat de Arabische buurlanden opeens hun interesse in de Palestijnse kwestie verliezen.

Al met al is de situatie van de Palestijnen nog tragischer dan gedacht. Aan de ene kant hebben ze een Israël te verduren dat beetje bij beetje stukken land inlijft, en aan de andere kant hebben ze zogenaamde steun van hun leiding en de Arabische buurlanden, alleen zien die ze gewoon als een politiek middel. Misschien is het dan toch beter de Palestijnen te zien als de Joden van de Arabische wereld, begrijp elkaars leed en vraag ernaar in plaats van mee te vechten in een arbitraire conflict.

 

Geschreven door Yair Karman

zoom
Geen reacties

Corona-update Israël 3 juli 2020

Honderden nieuwe gevallen, digitale tracking, en een volledige lockdown op de Westelijke Jordaanoever, Israël zit diep in de tweede golf van het Coronavirus.

In de eerste instantie is deze uitbraak te vergelijken met de eerste golf: aantal besmettingen nemen toe, de overheid kondigt een lockdown aan, het virus neemt af. Echter, dit keer is het anders. Allereerst is de uitbraak niet vooral bij religieuze gemeenschappen te vinden, dit keer hebben de grote steden het zwaar te verduren. Vooral in Tel Aviv is er een uitbraak gaande nadat de horeca te snel was geopend en de 1,5 meter-regel slecht werd nageleefd. 

Daarnaast is er nu sprake van ingrijpen met zogenaamde “restricted zones”, kleine lockdown gebiedjes. Hier werd al gebruik van gemaakt bij de eerste uitbraak, maar in de tweede uitbraak kiest de Israëlische regering hiervoor om een grote algehele lockdown uit de weg te gaan.

Om het virus verder tegen te gaan verlengt de knesset gister de noodwet die de Shin Bet (binnenlandse veiligheidsdienst) de mogelijkheid geeft om mensen na te gaan en te tracken via hun online en mobiele data. Deze wet moet het voor het ministerie van volksgezondheid gemakkelijker maken om nieuwe gevallen van het coronavirus op te sporen en te isoleren. Deze tactiek leek de vorige keer zeker te helpen, al spreekt de oppositie in de Knesset hun zorgen uit over de wet omdat deze inbreuk zou maken op de privacy van de bevolking.

In het kader van goed nieuws

Israël is nu, net zoals Nederland en andere landen in de wereld, begonnen met het testen van antistoffen in het bloed van bekende Covid-19 patiënten. Het programma zal enkele weken duren en in totaal 75000 tests uitvoeren. Met de tests hoopt de Israëlische regering een beter beeld te krijgen van hoe de uitbraak is verlopen, waar deze de meeste impact heeft gehad, en of er antistoffen zijn aangemaakt bij de bevolking. Daarnaast zal het onderzoek enorm helpen met het ontwikkelen van een vaccin waar Israël nog steeds druk mee bezig is.

Ondanks de goede voornemens trekken labmedewerkers nu al aan de bel omdat ze bang zijn dat ze het verhoogde aantal routine tests die het programma met zich mee zal brengen niet aan zullen kunnen. Esther Admon, voorzitter van de labmedewerkers, zegt hier het volgende over:

The Health Ministry has chosen to ignore ongoing regular work in the system. The labs are close to the point where they won’t be able to receive and process additional routine tests

 

 

geschreven door: Yair Karman