CIJO

Monthly Archives: juni 2020

zoom
Geen reacties

Corona-update Israël 19 juni 2020

Coronavirus in Israël

Het aantal patiënten met het coronavirus is na maanden van daling weer aan het stijgen in
Israël. Vooral in Tel Aviv is er een zogenaamde “hot spot”. Op scholen en in bars is een grote
stijging waargenomen waardoor deze ook tot nader order gesloten zijn. Volgens het Israëlische
ministerie van volksgezondheid zijn er op het moment ongeveer 20 duizend gevallen en rond de
driehonderd doden.

Minister president Netanyahu heeft zijn zorgen geuit over de stijging en verklaarde dat Israël
niet verder open zal gaan voordat de stijging is afgevlakt:

“There’s no doubt we’ll need to curb the disease, [infection rate] is going back up. We’re done with reopening the economy. There’sthe question of flights, but we’re not going to reopen more.” Aldus Netanyahu.

Naast de stijging van het aantal nieuwe patiënten in Israël, is er ook op de Westelijke
Jordaanoever en in de Gazastrook een stijging van het aantal gevallen en doden. De situatie in
de Palestijnse gebieden is extra kritiek, omdat de zorg van slechtere kwaliteit is en het
zorgsysteem al snel overbelast raakt. Daarnaast is binnen de Arabische gemeenschap in Israël
óók een aanzienlijke stijging waargenomen in de afgelopen 48 uur. Dit alles zorgt voor nog
hogere spanningen tussen Israël en de Palestijnse autoriteiten. Hierdoor komt het
annexatieplan van Netanyahu nog meer onder vuur te staan.

Toch is er ook licht aan de horizon. Israëli’s kunnen namelijk deze zomer hoogstwaarschijnlijk
naar Griekenland op vakantie. Netanyahu is van plan om het land vanaf augustus namelijk weer
beschikbaar te stellen als een vakantiebestemming, net als Cyprus. Als alles volgens plan gaat
is Israël eind augustus weer open voor toeristen uit meer landen die volgens Israël als veilig
worden beschouwd. Netanyahu werd aangespoord om het land verder open te stellen door de
reisbranche. Desondanks voert El Al, de Israëlische luchtvaartmaatschappij, weinig tot geen
vluchten meer uit tot 31 juli en is veel personeel met onbetaald verlof gestuurd.

zoom
Geen reacties

Uitleg omtrent de mogelijke annexatie in Israël

Wat wordt er precies bedoeld met annexatie?

Het annexeren van een gebied betekent dat een land een bepaald gebied claimt en beschouwd als eigen gebied. Het is dus in werkelijkheid het uitbreiden van het grondgebied van een land. Met de annexatie wordt in dit geval het inlijven van de nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever bij Israël bedoeld. Het is belangrijk om erbij te zeggen dat de annexatie alleen kan worden geaccepteerd als Netanyahu het vredesplan van president Trump aanneemt, wat betekent dat er een erkende Palestijnse staat zou komen.

Waarom besluit Netanyahu nu tot annexatie?

Hier zijn veel antwoorden op te geven maar de eerste die in de gedachte opkomt is dat het vredesplan van Trump een reden was. De plannen om de nederzettingen te annexeren waren er al veel langer, toch worden ze nu in werking gesteld. Dit komt door het vredesplan van Trump dat recent is gepresenteerd. Dit plan is zacht gezegd controversieel geweest, maar in het kort stelt het dat Israël de nederzettingen kan annexeren omdat deze als het ware al een deel zijn van Israël. De nederzettingen zijn bij lange na niet meer de tijdelijke containers van 20 jaar geleden, maar bestaan uit volwaardige huizen en dorpen waar duizenden mensen wonen en werken. Het vredesplan noemt volgens Netanyahu dus het beestje bij de naam, de nederzettingen hoorden praktisch gezien al geruime tijd bij Israël.

Het andere antwoord dat je kan geven is dat Netanyahu juist nu de annexatie nodig heeft. Er spelen namelijk twee zeer belangrijke politieke problemen voor de premier. Ten eerste het corruptieproces dat tegen hem loopt. Hij wordt verdacht van corruptie en omkoping in drie verschillende zaken en wil daarom het oog van de stemmer sturen naar zijn annexatieplan. De kiezer van Netanyahu stemt op hem door zijn imago als sterke leider voor Israël. Netanyahu kan dit sterke imago dus nog sterker maken als hij de nederzettingen annexeert wat voor veel mensen in Israël een goede zaak is.

Ten tweede speelt de politieke situatie tegenover Benny Gantz een rol. Gantz, nu vicepremier, is voor de afgelopen verkiezingen de gedoodverfde tegenstander van Netanyahu geweest. Gantz zou de eerste zijn in de afgelopen tien jaar die ook maar enige kans maakte tegen Netanyahu. De verkiezingen echter, waar er drie van zijn geweest, lieten blijken dat het land duidelijk nog geen beslissing had gemaakt wie premier moest worden. Gantz behaalde namelijk niet de gehoopte overwinning, en Netanyahu is nog nooit zo dichtbij de afgrond geweest. Beide mannen likken dus nu hun wonden en zijn hebben met een verbond een regering gevormd. Netanyahu probeert dus met de annexatie de zwevende kiezer tussen zijn rivaal en zichzelf voor zich te winnen.

Is er überhaupt internationale steun voor het plan?

In het kort, niet echt. Veel landen reageerden in de eerste instantie positief op het vredesplan maar kwamen daar later op terug. Een grote groep landen onder leiding van de EU en Jordanië zien het annexatieplan als een grove schending van het internationale recht en hebben de unilaterale acties van Israël sterk tegengesproken. De EU denkt zelfs na over mogelijke sancties tegen Israël, maar of deze werkelijkheid gaan worden is maar de vraag. Hiervoor zou unaniem vóór moeten worden gestemd.

Zelfs de VS, die het vredesplan hebben voorgesteld, komen nu terug op hun uitspraken. Vooral buitenlandadviseur Jared Kushner heeft zijn twijfels, al lijken die vooral bedoeld om de Arabische wereld tot kalmte te bedaren, want die zien dit plan als een grove schending van internationaal recht en zijn sterk tegen alle plannen tot uitbreiding van Israëlisch grondgebied. Hierover later meer.

Naast bronnen binnen de Amerikaanse regering spreekt ook Joe Biden, mogelijk democratisch presidentskandidaat, zich uit tegen het annexatieplan. Hij zei het volgende hierover:

“[t]here is a majority view among those who served in the last several Republican and Democratic administrations that annexation, if the Israeli government chooses to move forward with it, would be not just unwise, but a huge mistake.”

Is er steun in Israël?

Ja en nee. 28% zegt tegen een annexatie te zijn, 27% voor en complete annexatie, al dan niet met rechten voor Palestijnen, 15% is het eens met het annexatieplan van Netanyahu en 30% zegt nog niet te hebben besloten.

Het zijn juist die 30% die het verschil gaan maken, dit zijn de zwevende kiezers die Netanyahu voor zich probeert te winnen. Het annexatieplan is voor Netanyahu mogelijk meer een politiek spelletje dan een oprechte overtuiging dat de gebieden bij Israël horen.

Toch klinken er ook positieve geluiden. Veel mensen die in de nederzettingen wonen denken dat dit een goede stap is om vrede te creëren en denken dat het stichten van een Palestijnse staat hieraan zal bijdragen.

Toch is de kolonisten leider David Elhayani het niet eens met de plannen. Hij ziet het als een slecht uitgewerkt en gevaarlijk plan, een halfbakken werk. Hij vertelde Haaretz dat hij voor complete annexatie is, alles Israël, maar dan wel met volledige burgerrechten voor Palestijnen. Hij ziet dit als de veiligste en meest logische optie. Hij verwijst hierbij naar de Gazastrook die in 2005 aan de Palestijnen is overgedragen. Hij merkt hierbij op dat het vrijwel meteen fout ging en dat Hamas de macht greep. Sindsdien houdt Hamas Israël in zijn greep volgens Elhayani.

Wat opviel in het interview met Haaretz is dat Elhayani positief was tegenover de Palestijnen, hij ging vaak met ze om, zo zegt hij zelf. Hij heeft positief contact met veel Palestijnen en is geïnteresseerd in hun cultuur en levens. Hij zegt zelfs dat het Trump-plan in het nadeel is van de Palestijnen, Trump is namelijk volgens hem incompetent. Op de vraag of de Palestijnen het eens zouden zijn met een volledige annexatie zegt hij het volgende:

“Certainly. You can’t take people and not be responsible for them. I’m talking about 6,400 people in Area C [the part of the West Bank under full Israeli control]. After all, we can’t have Areas A and B – even though [the Palestinians] want it. They’re dying for it. Ask any Palestinian here what he wants. He’ll tell you he wants an Israeli identity card.”

Wat vinden de Palestijnen van dit plan?

Zacht gezegd zijn ze heel erg ongelukkig. Ze zien dit plan niet alleen als crimineel en onrechtmatig maar ook als de zoveelste radicale Westerse inmenging uit de hoek van de VS. President Abbas heeft zich vaak tegen dit plan uitgesproken en heeft gezegd dat hij niet zal deelnemen in vredesoverleg zolang dit plan op tafel ligt.

De Palestijnse president Abbas is bang dat dit plan zal zorgen voor onderdrukking van zijn bevolking. In meerdere interviews sprak hij zijn zorgen uit over checkpoints, gescheiden wegen, ongelijkheid voor de wet, en een politiestaat. Hij neemt dan ook meerdere malen het woord apartheid in de mond.

In een “nu of nooit” poging om de annexatieplannen tegen te gaan dreigt Abbas daarom het veiligheidsverdrag met Israël op te zeggen. Met dit verdrag probeerden beide landen de radicaal Islamitische bewegingen in de Palestijnse gebieden zoals Fatah en Hamas tegen te gaan. Hierdoor werden veel aanslagen in Israël voorkomen en zorgde Abbas ervoor dat hij de macht in handen hield. Met het opzeggen van het verdrag geeft Abbas die groeperingen eigenlijk vrij spel en neemt de kans op aanslagen in Israël sterk toe. Abbas motiveert Israël hiermee om niet over te gaan tot annexatie omdat hij anders er niet meer voor kan instaan dat er zo weinig aanslagen zijn. Hij zegt dus eigenlijk dat zodra er annexatie plaatsvindt er weer veel aanslagen zullen plaatsvinden.

Naast de Palestijnen is ook de rest van de Arabische wereld fel tegen het annexatieplan. Vooral in Jordanië kijken ze het plan met argusogen aan. Het plan zal namelijk naast de nederzettingen ook het grensgebied met de rivier de Jordaan innemen wat het aantal Israëlische soldaten en eenheden aan de grens drastisch zal verhogen. Jordanië ziet dus naast de humanitaire overwegingen een tactische overweging om het plan tegen te gaan.

De rest van de Arabische wereld is vanzelfsprekend ook tegen het plan, met vooral Libanon en Syrië en Iran die zich er fel tegen uiten. Opvallend genoeg blijft Saudi-Arabië ietwat stil. Dit heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat de relaties tussen Israël en Saudi-Arabië in het geheim aan het verbeteren zijn. Kortom, de situatie is onmogelijk complex. Er zijn zowel in Israël als in de rest van de wereld veel volgelingen van het plan, en de kritiek is enorm. Een ding is zeker, Israël koerst op annexatie af en alleen de tijd kan ons nu nog vertellen of dat daadwerkelijk gaat gebeuren.

RAMAT GAN, ISRAEL – SEPTEMBER 10: Israeli Prime Minster Benjamin Netanyahu speaks during his announcement on September 10, 2019 in Ramat Gan, Israel. Netanyahu pledges to annex Jordan Valley in Occupied West Bank if Re-Elected on SEPTEMBER 17th Israeli elections. (Photo by Amir Levy/Getty Images)

zoom
Geen reacties

Essaywedstrijd WIN €250,-

Essaywedstrijd 100 jaar Israël

Meld je aan via: https://forms.gle/RJ9EYVA4KbC3ABo88

Win de hoofdprijs van €250!

CIJO nodigt iedereen tussen de 18 en 30 jaar uit om deel te nemen aan onze essaywedstrijd. De
essaywedstrijd draait om de vraag: Hoe ziet Israël eruit in het jaar 2048?
Het is het jaar 2048. Israël bestaat 100 jaar. Hoe ziet het land eruit? Hoe ziet de maatschappij eruit?
Blijft de bevolkingssamenstelling hetzelfde? Zullen de grenzen verschuiven of hetzelfde blijven? Is er
vrede?

Om antwoord te krijgen op deze vragen nodigen wij jullie uit om deel te nemen aan onze
essaywedstrijd. Waar de essay over gaat mag jij zelf bepalen, zolang het essay uiteindelijk de vraag
‘Hoe ziet Israël eruit in het jaar 2048?’ beantwoordt.

Voor deze essaywedstrijd kondigen wij met trots het volgende jurypanel aan:

Els van Diggelen

Historica, journaliste en schrijfster.
Onder meer bekend van haar boeken: ‘We haten elkaar meer dan de Joden’ en ‘De
misleidingsindustrie’.

Michel Krielaars

Journalist, schrijver en chef Boeken bij NRC Handelsblad.
Onder meer bekend van zijn boek ‘Het brillertje van Tsjechov’, waarvoor hij de Bob
den Uylprijs onving in 2015.

Leonard Ornstein

Journalist en schrijver.
Onder meer bekend van zijn interview met (voormalige) wereldleiders zoals Vladimir
Poetin, Recep Tayyip Erdogan en Ehud Barak

De vakkundige jury zal gezamenlijk de winnaar van de essaywedstrijd bepalen. De winnende essay
zal door CIJO (en mogelijk ook door andere instanties) gepubliceerd worden. De winnaar zal
persoonlijk benaderd worden via e-mail.

De criteria voor het inleveren van een geldige essay zijn als volgt:
– De deelnemer is tussen de 18 en 30 jaar
– De ingeleverde essay beantwoordt de vraag: Hoe ziet Israël eruit in het jaar 2048?
– De ingeleverde essay bestaat uit 500-700 woorden
– Het essay is in het Nederlands geschreven
– Het essay wordt ingestuurd naar cijo@cijo.nl met als onderwerp ‘essaywedstrijd [naam
deelnemer]’
– Het essay wordt uiterlijk op 31 juli 2020 ingeleverd

Voor verdere vragen kan je terecht bij cijo@cijo.nl